طبیب من

کد خبر: 5521
تاریخ انتشار: ۲۷ام خرداد ۱۳۹۶ , ۱۵:۰۰
رشد روز افزون صنعت و فناوری و سبک زندگی افراد، افسردگی را به یک بیماری شایع روانی در سنین مختلف تبدیل کرده، از این رو شناخت علائم آن برای پیشگیری یا درمان با اهمیت است.

به گزارش خبرنگار طبیب من در بخش «سبک زندگی»؛ علامت اصلی افسردگی، احساس غمگینی مداوم و عدم علاقه به انجام اموری است که فرد پیش از این به راحتی انجام می‌داده است. در صورتی که این علائم بیش از ۲ هفته در فرد دیده شود و در عملکرد روزانه وی اختلال ایجاد کند، به آن بیماری افسردگی اساسی گفته می‌شود.

علاوه بر موارد گفته شده، علائم دیگری از جمله کاهش سطح انرژی، کاهش یا افزایش اشتها، کاهش یا افزایش میزان خواب، احساس اضطراب و بی‌قراری، تحریک پذیری و زود از کوره در رفتن، کاهش توان تمرکز، کاهش قدرت تصمیم گیری، احساس بی ارزشی یا پوچی، احساس ناامیدی، احساس گناه، افکار خودکشی و آسیب به خود در افراد مبتلا به این اختلال دیده می‌شود.

افسردگی ممکن است برای هر کسی اتفاق افتد. این بیماری نشانه ضعف نیست؛ آن را می‌توان به کمک داروها ضدافسردگی، درمان‌ها روانشناختی و یا ترکیبی از این دو، درمان کرد.

حمایت اطرافیان، دوستان و اعضای خانواده می‌تواند روند درمان افسردگی را سرعت بخشد. درمان نیز ممکن است زمان بر باشد و از این رو نیاز به صبر و تحمل دارد.

نقش اطرافیان فرد افسرده

در برنامه ریزی برای انجام کارهای روزمره و داشتن برنامه منظم برای خواب و غذا خوردن به آن‌ها کمک کنید.

آن‌ها را تشویق کنید که سعی کنند روزانه ورزش کنند و از بودن در جمع فاصله نگیرند.

به آن‌ها کمک کنید تا افکار مثبت را جانشین افکار منفی کنند و بر آن‌ها متمرکز شوند.

اگر متوجه وجود افکار خودکشی در آن‌ها شدید، تنهایشان نگذارید، داروها و اشیا برنده و سایر اقلام خطرناک را از دسترس آن‌ها دور نگه دارید. آن‌ها را تشویق کنید به پزشک مراجعه کنند.

به آن‌ها اطمینان دهید که آ‌ن‌ها را در این مسیر همراهی می‌کنید.

سعی کنید به حرف‌های آن‌ها گوش و نشان دهید که قصد کمک دارید.

سعی کنید اطلاعات خود را در زمینه افسردگی هر چه بیشتر افزایش دهید.

فرد افسرده را تشویق کنید که به متخصص مراجعه کند و به وی پیشنهاد دهید در صورت تمایل او، شما در مراجعه به متخصص او را همراهی می‌کنید.

اگر پزشک دارویی برای آ‌ن‌ها تجویز کرده است، در زمینه مصرف آن او را حمایت کنید.

توصیه کنید دارویش را به طور منظم مصرف کند. صبور باشید و به او آموزش دهید که شروع بهبودی، به دنبال مصرف‌ دارو به طور معمول چند هفته به زمان نیاز دارد.

در این مسیر مراقب خودتان نیز باشید و زمانی را به استراحت و انجام کارها مورد علاقه‌تان اختصاص دهید.

زتدگی با یک فرد افسرده ممکن است کمی دشوار باشد، اما نکته‌ها و توصیه‌ها موجود و رعایت آ‌ن‌ها به شما کمک می‌کند در کنار حفظ سلامت خودتان به فرد افسرده‌ای که با او زندگی می‌کنید نیز کمک کنید.

فرد افسرده ممکن است افکار خودکشی و یا آسیب به خود داشته باشد.در این صورت به سرعت به پزشک مراجعه کنید.

اگر با یک فرد مبتلا به افسردگی زندگی می‌کنید، می‌توانید به او کمک کنید تا بر افسردگی‌اش غلبه کند، البته در عین حال باید در حفظ سلامتی خود نیز کوشا باشید.

افسردگی را سرکوب کنید!

با فردی که مورد اعتمادتان است درباره احساسات خودتان حرف بزنید. بیشتر افراد پس از حرف زدن با فردی که به احساسات آن‌ها توجه می‌کند، احساس بهتری پیدا می‌کنند. فراموش نکنید برای بهبودی، نیاز به درمان صحیح دارید.

ارتباطات اجتماعی خودتان را قطع نکنید. با دوستان و اعضای خانواده‌تان در تماس و ارتباط باشید.

تلاش کنید به سمت انجام کارهایی بروید که پیشتر آن‌ها را دوست داشته‌اید.

دنبال درمان افسردگی خود باشید. مراجعه به پزشک یا روانشناس، قدم اول شروع درمان است. فراموش نکنید برای بهبودی، نیاز به درمان صحیح دارید.

سعی کنید حتی اگر در حد یک پیاده روی کوتاه هم باشد، به طور منظم ورزش کنید. به الگو غذا خوردن و خواب شبانه روزی خود نظم دهید.

مصرف مشروبات الکلی، مواد مخدر و داروهای غیرمجاز، سبب تشدید افسردگی می‌شوند. در نتیجه از مصرف آ‌ن‌ها بپرهیزید.

تلاش کنید به فکرهای منفی و مخرب که در ذهن‌تان وجود دارد، خودآگاهی پیدا کنید و آن‌ها را با فکرهای مثبت و مشوق جایگزین کنید. برای هر پیشرفتی که در این زمینه حاصل می‌کنید، خودتان را تشویق کنید.

راه نجات فرد افسرده از افکار خودکشی

افراد به هنگام مواجهه با بحران‌ها و شرایط سخت زندگی دست به اقدامات ناگوار می‌زنند. خودکشی یکی از انواع اقدامات ناگوار در این شرایط است.

پرسیدن از افکار خودکشی در بیمار افسرده معمولا نگرانی و اضطراب فرد را کم می‌کند. همدلی و تلاش برای درک احساسی که فرد دارد نیز می‌تواند تا حدی به او احساس آرامش بدهد.

این افراد در معرض خطر خودکشی‌اند!

در افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشته‌اند، افراد افسرده و مبتلایان به سوء مصرف مواد مخدر و الکل و افرادی که دچار بحران عاطفی شده‌اند؛ برای مثال به دنبال شکست عاطفی، مرگ همسر، طلاق یا ورشکستی خطر این امر وجود دارد.

علاوه بر موارد فوق، در افرادی که از درد یا بیماری مزمن رنج می‌برند، افرادی که در معرض جنگ، خشونت، تصادفات رانندگی، سوء استفاده جنسی و تبعیض اجتماعی قرار داشته‌اند و همچنین در افراد منزوی که به طور معمول از حضور در اجتماع پرهیز می‌کنند، احتمال اقدام به خودکشی موجود است.

اقدامات اطرافیان این افراد

شما به عنوان فرد نگران می‌بایست زمان و مکان مناسب برای گفت‌وگو با فردی که نگرانش هستید در نظر بگیرید. به او بگویید در این زمان و مکان قصدتان فقط شنیدن حرف‌ها و احساسات اوست.

اگر فکر می‌کنید که او در معرض خطر فوری یا شدید اقدام به خودکشی است، به هیچ وجه تنهایش نگذارید. با اورژانس تماس بگیرید و یا خودتان او را نزد پزشک ببرید و به اعضای خانواده‌اش اطلاع دهید.

اگر این شخص با شما زندگی می‌کند، تا زمانی که خطر رفع نشده ‌است، ابزارهای خودکشی مانند داروها، سموم و اشیا برنده را از دسترس او خارج کنید؛ به طور کامل مراقب او باشید و رفتارها او را زیر نظر داشته باشید.

زنگ خطر

از جمله علائم هشدار در خصوص افکار خودکشی در بیمار، تهدید به کشتن دیگران، گفتن جمله‌هایی از جمله “هیچ کس از مرگ من ناراحت نمی‌شود”،جستجو درباره انواع روش‌های خودکشی مانند داروها، سموم، آفت‌کش‌ها و غیره که به طور معموا از طریق موتورهای جستجوگر اینترنتی صورت می‌پذیرد، خداحافظی با دوستان نزدیک و اعضای خانواده و بخشیدن دارایی‌ها ارزشمند و تنظیم وصیت‌نامه از نشانه‌ها جدی اقدام به خودکشی است.

فراموش نکنید

اگر فردی را می‌شناسید که افکار خودکشی دارد، با او صحبت کنید. حرفش را بدون قضاوت بشنوید، از او حمایت و سعی کرده او را قانع کنید که به پزشک مراجعه کند.

افسردگی در دوران نوجوانی

نوجوانان و جوانان با فرصت‌ها زیادی در زندگی خود مواجه می‌شوند، مواجهه با آدم‌ها و ایده‌های جدید، رفتن به مکان‌ها جالب و ناشناس، جهت‌یابی و معنایابی تازه در زندگی و غیره، اما این رخدادهای هیجان‌انگیز می‌تواند استرس‌زا و تنش‌آفرین هم باشند.

برخی نشانه‌ها مانند گوشه‌گیری و فاصله از دوستان و همسالان، گریه‌ها شدید، فقدان تمرکز در درس و مدرسه  نیز در کودکان مبتلا به افسردگی مشاهده می‌شود. این کودکان حتی ممکن است علاقه به بازی کردن با همسالان خود را نیز از دست بدهند، اما برخی دیگر از آنان ممکن است دست به کارها خطرناکی بزنند که به طور معمول توسط همسالان آن‌ها انجام می‌شود.

به یاد داشته باشید برای اینکه ذهن و روان خود را سالم و قوی نگه دارید، کارها زیادی می‌توانید انجام دهید. اگر احساس می‌کنید در آستانه افسردگی هستید در مورد آن با فرد مورد اعتمادی صحبت کنید؛ به پزشک یا روانشناس مراجعه کنید.

دلیل افسردگی فرزندتان چیست؟

روند رشد و تکامل کودکان سرشار از چالش‌ها و فرصت‌هاست؛ درس و امتحانات، مسائل مرتبط با گروه همسالان و دوستان و تغییرات دوران بلوغ از تغییراتی است که بعضی کودکان می‌توانند به خوبی با آن‌ها کنار بیایند و بعضی دیگر نمی‌توانند. ناتوانی در کنار آمدن با این قبیل تغییرات می‌تواند زمینه‌ساز استرس و حتی بروز افسردگی در آن‌ها شود.

اقدامات شما برای مقابله با افسردگی فرزندتان

ابتدا باید به یاد داشته باشید افسردگی هم قابل پیشگیری و درمان است. کودکتان را تشویق کنید به اندازه کافی بخوابد، ورزش کند، غذا بخورد و به فعالیت‌های مورد علاقه‌اش بپردازد.

زمانی را به وقت گذرانی و گفت‌ و شنود با او اختصاص دهید.

با او درباره مسائل موجود در خانه، مدرسه و اتفاقات دیگر حرف بزنید. سعی کنید از این طریق به علت آزردگی وی پی ببرید.

اگر کودک افکار خودکشی دارد یا اقدام به خودکشی و آسیب به خود کرده است، به سرعت به متخصص مراجعه کنید.

با افراد قابل اعتماد که کودک شما را می‌شناسند، صحبت کنید. از مشاور مدرسه، روانشناس، پزشک، روانپزشک یا روانپزشک کودک کمک بخواهید. از کودک در مقابل استرس، ترس و خشونت مراقبت و حمایت کنید.

در تغییرات طبیعی زندگی کودک از جمله دوران بلوغ و سایر تغییرات مانند تغییر خانه و مدرسه توجه کافی به او داشته باشید.

به یاد داشته باشید اگر فکر می‌کنید فرزند شما افسرده شده است، با او درباره مشکلات و نگرانی‌هایش حرف بزنید و در صورت لزوم، او را نزد روانشناس یا پزشک کودک ببرید.

افسردگی پس از زایمان

افسردگی پس از زایمان بسیار شایع است به طوریکه از هر ۶ زنی که نوزادی را به دنیا می‌آ‌ورند، یک زن دچار این نوع افسردگی می‌شود.

علائم افسردگی پس از زایمان ممکن است به شکل احساس درماندگی، گریه‌های طولانی، احساس نبود دلبستگی به نوزاد، احساس ناتوانی در حمایت و مراقبت از نوزاد و حتی احساس خشم و تنفر از اطرافیان ظاهر می‌شود.

افسردگی پس از زایمان، قابل درمان است. این درمان ممکن است از طریق تجویز دارو توسط پزشک، درمان‌های روانشناختی و یا ترکیب به این دو روش صورت گیرد.

بسیاری از داروهای ضد افسردگی را می‌توان در دوران شیردهی نیز با تجویز روانپزشک مصرف کرد. اگر افسردگی پس از زایمان درمان نشود، ممکن است ماه‌‌ها و حتی سال‌ها ادامه داشته باشد و بر سلامت شما و رشد و سلامتی فرزندتان اثر منفی بگذارد.

در صورت امکان، با مادران دیگر که شرایط مشابه شما را داشته یا دارند صحبت کنید و از توصیه‌ها و تجربه‌هایشان بهره‌مند شوید.

اگر افکار خودکشی و آسیب به خود یا آسیب به نوزاد دارید؛ می‌بایست به سرعت به پزشک مراجعه کنید.

با نزدیکان خود درباره احساسات و مشکلات خود صحبت کنید و از آن‌ها کمک و مشورت بخواهید. برخی از آن‌ها می‌توانند به شما کمک کنند تا از نوزادتان مراقبت کنید و هم‌زمان بتوانید زمانی را به مراقبت از خودتان اختصاص دهید و یا استراحت کنید.

سعی کنید ارتباطتان را با دوستان و اعضا خانواده خود حفظ کنید و زمان‌هایی را در کنار آن‌ها بگذارنید.

اگر برایتان مقدور است از خانه خارج شوید و زمانی را در فضا باز بگذرانید و حتی اگر محیط اطراف شما مناسب است می‌توانید نوزادتان را به همراه خودتان بیرید. در چنین شرایط، یک پیاده روی مختصر، در حالیکه نوزادتان را هم به همراه خود آورده باشید، برای سلامت خود و نوزادتان مفید است.

صاحب فرزند شدن یکی از بزرگترین اتفاقات یک زن است که گاهی با نگرانی، خستگی و غمگینی همراه می‌شود. البته این قبیل احساسات به طور معمول زمان بسیاری نمی برد.

افسردگی زایمان بسیار شایع است اگر احتمال ابتلا به آن را می دهید حتما برای درمان آن اقدام کنید.

افسردگی سالمندی

افسردگی سالمندان به طور معمول همراه با بیماری‌های جسمی آن‌‌ها مانند فشار خون، دیابت، دردها مزمن و بیماری‌ها قلبی بروز می‌کند. گاهی نیز نشانه‌های افسردگی سالمندان پس از تجربه‌های تلخ و دشوار زندگی مانند مرگ همسر یا فرزند بروز و تشدید می‌شوند.

خطر ناشی از خودکشی در سالمندان افسرده بیشتر از جوانان افسرده است. افسردگی در سالمندان قابل درمان است. این بیماری را می‌توان به کمک دارو درمانی، درمان‌ها روانشناختی و یا ترکیبی از این دو درمان کرد.

سالمندی، تغییراتی را به زندگی سالمندان تحمیل می‌کند که به افسردگی در دوران سالمندی شایع است، اما در بسیاری از مواقع نیز ممکن است تشخیص داده نشود.

 

انتهای پیام/