طبیب من

کد خبر: 11027
گروه : اخبار سایت
تاریخ انتشار: ۱۶ام مرداد ۱۳۹۶ , ۰۳:۰۰
 تکنیک‌هایی که اخیرا درترمیم شکستگی‌ها بکار می‌روند، به شکلی هستند که کنترل ساختار داخلی ایمپلنت و نیز کنترل شکل آنرا امکانپذیر می‌سازند.

به گزارش طبيب من به نقل از سپيد، این تکنیک‌ها بر پایه افزودن تکه کوچک شبیه سازی شده از استخوان ترکیبی، در محل مورد نظر است. به این ترتیب، امکان ایجاد تماس میان ایمپلنت و کناره‌های استخوان فراهم می‌شود. پزشکان برای این کار از چاپ سه بعدی کمک می‌گیرند آنهم از طریق یک فایل کامپیوتری که شکل استخوان مورد نظر برای چاپ را دقیقا طراحی می‌کند.

استفاده از سلول‌های بنیادی در ترميم استخوان

امروزه محققان علم مهندسی پزشکی، در شاخه‌های مختلف این علم به تحقیق و بررسی مشغول هستند. بدون شک یکی از دغدغه‌های فعلی آنها، استفاده بهینه از سلول‌های بنیادی است بنحوی که در نهایت این سلول‌ها در راستای تولید استخوان، از هم متمایز شوند و بصورت سلول‌های کاملا تخصیص یافته درآیند.

بدون شک بهترین انتخاب در میان این سلول‌ها، سلول‌های بنیادی مزانشیمی است، چون محققان کاملا با نحوه ایزوله کردن و کاشت آنها، آشنا هستند. این سلول‌ها بطور طبیعی در مغز استخوان قرارگرفته‌اند ولی در بافت چربی نیز یافت می‌شوند. شاید عجیب باشد ولی می‌توان بافت استخوان را از بافت چربی بدست آورد! برای این منظور باید سلول‌های بنیادی مزانشیمی را با یک بیومتریال پر منفذ متصل و جایگزین آن کرد. این بیومتریال در حکم ماتریسی خواهدبود که سلول‌های می‌توانند بر روی آن رشد کنند و بافت استخوانی را شکل دهند و درست در همین زمان است که ویژگی‌های اُستئواینداکشن و اُستئوژنزیس بیومتریال، نقش مهم و تعیین کننده‌ای را ایفا می‌کند.

سلول‌های بنیادی مزانشیمی که روی یک سطح پر منفذ قرار دارند، به شکلی ملموس و عینی به ناحیه آسیب دیده پیوند زده می‌شوند تا درترمیم آن شرکت کنند. این سلول‌ها باید بعد از عمل پیوند، زنده باقی بمانند، تکثیر شوند، به شکل اُستئوبلاست‌ها از هم متمایز شوند و یک بافت جدید استخوانی را به سطح متریال بچسبانند. این متریال، همزمان با شکل‌گیری دوباره استخوان، جذب خواهد شد. اولین تجربه‌های محققان در این خصوص، به مرگ بخش عمده‌ای از سلول‌ها در اولین هفته‌های بعد از پیوند منتهی شد که احتمال می‌رود علت این امر کمبود گلوکز در زمان بعد از پیوند باشد. در واقع از آنجا که سلول‌ها دیگرغذای مورد نیاز برای فعالیت خود را دریافت نمی‌کنند، طاقت نیاورده و اصطلاحا می‌میرند. برای حل این مشکل، محققان سعی دارند تا در تولید متریال، نوآوری کنند و متریال‌های جدیدی توسعه دهند که در آنها سلول‌های بنیادی مزانشیمی قادر باشند به محض پیوند و به رغم فقدان موقتی رگ‌های خونی، زنده بمانند و به حیات خود ادامه دهند. هدف گروهی از محققان دانشگاه نانت که روی متریال‌های پیوندی کار می‌کنند نیز رسیدن به همین متریال‌های جدید است.

این مواد، بیومتریال یا زیست ماده‌هایی هستند که از بیوسرامیک فسفات کلسیم یا هیدروژل‌ها تشکیل شده‌اند و به عنوان داربستی به کارمی‌روند که به سلول‌های بنیادی و فاکتورهای رشد و تفکیک، نصب می‌شوند. این مواد از طریق جلدی قابل تزریق هستند و به تولید و شکل گیری استخوان سرعت می‌دهند. هم اکنون ۵ گروه مطالعاتی در حال بررسی‌های کلینیکی در این مورد هستند و هزینه تمام آنها نیز از سوی سازمان ملل تامین می‌شود. این تحقیقات در ۸ کشور اروپایی و هر بار روی ۲۰ بیمار انجام می‌شود.

سه مورد از این تحقیقات، مربوط به درمان شکستگی‌های استخوان‌های بلند و استئونکروز (یا مرگ استخوان) گردن و استخوان ران در کودکان و بزرگسالان است. دو مورد دیگر، به جراحی فک و صورت مربوط می‌شود که یا به افزایش توده استخوانی، پیش از ایمپلنت دندان می‌پردازد یا به ترمیم شکاف کام در کودکان!