طبیب من

کد خبر: 4201
تاریخ انتشار: ۳ام خرداد ۱۳۹۶ , ۱۲:۲۱
فن‌آوری جدیدی که می تواند طول ساختارهای DNA کوچک در سلول های سرطانی را تشخیص دهد، از سوی محققان کلید درمان بیماران مبتلا به سرطان خون نام گرفته است.

به گزارش خبرنگار طبیب من در بخش «چی و چجوری»؛ فن‌آوری جدیدی که می تواند طول ساختارهای DNA کوچک در سلول های سرطانی را تشخیص دهد؛ کلید پیش‌بینی نتیجه بیماران مبتلا به دو نوع متفاوت از سرطان خون است.

آزمایش جدید، در برابر روش های فعلی بسیار کارآمدتر بوده و ممکن است به پزشکان در انتخاب مناسب ترین نوع درمان به بیماران سرطانی کمک منحصر به فردی کند.

محققان دانشگاه کاردیف دریافتند اندازه گیری بخش تلومرهای DNA یک شاخص بسیار دقیق از چگونگی پیشرفت بیماری سرطان در بیماران مبتلا به سرطان مغز استخوان و سندرم میلودیسپلاستیک پیش لوسمی (MDS) نشان خواهد داد.

تلومرها مانند محافظ از DNA که پایان هر کروموزوم وجود دارد محافظت می کنند. هر بار که یک سلول تقسیم می شود؛ تلومرها به تدریج کوتاه شده و در نهایت ترک کروموزوم به پایان می رسد.

استاد دانکن بیرد، پژوهشگر دانشگاه کاردیف پزشکی گفت: «به بهبود راه پیش‌بینی زمان بقا برای بیماران نیاز داریم. در این شرایط می توان به طور گسترده ای در نوع درمان تجدید نظر کرد. تحقیقات نشان می دهد که کوتاه شدن تلومرها نقش حیاتی در پیشرفت سرطان خون داشته و تعداد قابل توجهی از بیماران باید سطوح مختلفی از درمان را امتحان کنند. گام بعدی این است که برای ارزیابی طول تلومر در مطالعات بزرگتر به ایجاد چگونگی ارزیابی موجود دست پیدا کرد تا پیش بینی نتیجه آزمایش بیمار یکپارچه شده باشد.»

پس از استخراج کروموزوم از سلول های سرطانی بیماران، محققان طول تلومر در هر نمونه را با استفاده از یک فن آوری جدید به نام توسعه طول تلومر و تجزیه و تحلیل (STELA) اندازه گیری کردند. طول تلومر سپس با پرونده های پزشکی بیماران مقایسه و اثرات آن بر پیشرفت بیماری و بقا تجزیه و تحلیل شد.

در حال حاضر، بیماران مبتلا به میلوم هنگام تشخیص بیماری به عنوان “خوب”، “استاندارد” و “خطر بالا” دسته بندی می شوند که متغیرهایی چون سن، سلامت عمومی و سطح پروتئین های خاص در خون و اختلالات کروموزومی خاصی در آن دخیل است.

دسته خطر برای ارائه راهنمایی در شدت درمان مورد نیاز برای هر بیمار مورد استفاده قرار می گیرد. محققان دریافتند که در حالی که سیستم فعلی به طور کلی شاخص خوبی برای زمان بقا بود، طول تلومر به طور مستقل تاثیر قابل توجهی روی بقای آن می‌گذاشت.

در مجموع ۵۵ درصد از بیمارانی که تلومرهای طولانی در دسته “خوب” یا “استاندارد” داشتند گروه هایی بودند که بیش از ۱۶ سال زندگی کردند، در مقایسه با آنها، تنها ۲۱ درصد از بیماران در گروه خطر که تلومرهای کوتاه داشتند، قرار گرفتند.

دکتر «السدیر رنکین» مدیر تحقیقات در موسسه Bloodwise گفت: «اندازه گیری طول تلومر می تواند پتانسیل بسیار زیادی در کمک به پزشکان برای پیش بینی بهتر خطر پیشرفت بیماری برای هر بیمار داشته باشد. همچنین می تواند به پزشکان در ارائه نوع درمان مناسب برای بیماران بر اساس پیش بینی خطر پیشرفت کمک کند.»

نتایج مطالعه، که توسط سازمان های خیریه Bloodwise و تحقیقات سرطان بریتانیا انجام شد، در مقالات جدیدی در مجله انگلیسی هماتولوژی منتشر شده است.

منبع: medicalnewstoday

انتهای پیام/