طبیب من

کد خبر: 5157
تاریخ انتشار: ۲۵ام خرداد ۱۳۹۶ , ۱۸:۰۰
کهیر مزمن یکی از شایع‌ترین بیماری‌های پوستی است که با لکه و برجستگی های قرمز پوست مشخص می‌شود.

به گزارش خبرنگار طبیب من در بخش «سبک زندگی»؛ بیماری کهیر مزمن معمولا درمان قطعی ندارد اما می توان با برخی داروها کمی درد و خارش آن را کاهش داد.

آنتی هیستامین هایی از قبیل ستیریزین، فکسوفنادین و لوراتادین وجود دارند که بدون نسخه پزشک قابل تهیه هستند. این هیستامین ها خواب آور نیستند اما ممکن است منجر به خشکی دهان و چشم ها شوند.

در مواقعی که کهیر شدید باشد، دکتر ممکن است دیفن هیدرامین یا داروهای مشابه تجویز کند. این داروها خواب‌آور بوده و بهتر است که شب قبل از خواب مصرف شود.

فاموتیدین ها یا رانتیتیدین ها نوع دیگری از آنتی هیستامین ها به حساب می‌آیند. مصرف این دو نوع دارو با هم برای کاهش التهابات و قرمزی کهیر پیشنهاد می شود.

در صورتی که مصرف آنتی هیستامین ها باعث بهبود کهیر نشود، پزشک کورتیکواستروئید را تجویز می کند؛ دارویی که باعث آرامش سیستم ایمنی بدن می‌شود. کورتیکواستروئید هم به صورت قرص و هم از طریق تزریق جذب بدن می شود.

داروی کورتیکواستروئید عوارضی مانند فشار خون بالا، اضافه وزن، اختلال در خواب، مشکلات تراکم استخوان، تاری دید، تکرر ادرار، افزایش تشنگی و اثرات روانشناختی به همراه دارد که پزشکان همیشه دوز پایین آن را برای بیماران تجویز می کنند.

اگر داروهای آنتی هیستامینی و استروئیدی به درمان کهیر افاقه نکرد، داروهای آسمی مانند مونتلوکاست یا زافیرلوکاست می تواند راه حل بعدی باشد.

از طرفی امالیزوماب با نام تجاری زولیر که توسط پزشک در زیر پوست تزریق می شود هم برای بهبود کهیر به کار می رود. از عوارض این دارو می توان به سردرد، ناراحتی معده، حمله های قلبی یا مغزی و واکنش آلرژیک شدید به نام آنافیلاکسی اشاره کرد.

اگر مصرف این داروها هیچ تاثیری در درمان کهیر نداشته باشد، پزشک داروهای ضد التهابی تجویز می کند.

منبع: WebMD

انتهای پیام/