داشتن قلبی سالم با خوردن این میوه دوست داشتنی

190

به گزارش خبرنگار طبیب من در بخش «چی و چجوری»؛ باستان شناسان اولین آثار در مورد میوه موز را به هشت هزار سال قبل از میلاد به کشور گینه ربط می‌دهند.موز در جنوب شرق آسیا و به طور عمده در هند یافت می‌شد. سپس از آسیای صغیر به آفریقا رفت و در نهایت توسط اولین کاشفان و مبلغان به جزایر کارائیب و وارد شد.تولید انبوه موز در سال 1834 آغاز شد و شروع رشد انفجاری-تجاری آن در اواخر سال 1880 شکل گرفت.

موز در هنگام رسیدن،گازی به نام اتیلن تولید می کند.در صورت مجاورت این گاز با سایر میوه ها،سبب رسیدن آنها می شود. برای جلوگیری از این فرآیند،موز را باید جدا از سایر میوه ها نگهداری کرد.در عین حال نیز از این خاصیت موز می توان برای رسیدن میوه هایی که هنوز کال هستند،استفاده مطلوب داشت. موز را هنگامی که هنوز سبز است از درخت می‌چینند و به مناطق مختلف دنیا می‌فرستند و در آنجا به وسیله گرما دادن، این میوه می رسد. موز رسیده دارای پوست زرد، سفت با لکه‌های سیاه است.

خواص موز بر روی سلامت قلب

موز هر دو نوع فیبر محلول و نامحلول را دارا بوده و غذاهای پر فیبر برای قلب بسیار مفید است. با توجه به مطالعه انجام شده توسط دانشگاه لیدز در انگلستان، افزایش مصرف غذاهای غنی از فیبر مانند موز می تواند خطر ابتلا به بیماریهای قلبی و عروقی را کاهش دهد.پتاسیم موز نه تنها از طریق کاهش فشار خون،بلکه به وسیله ممانعت از فعالیت رادیکال های مخرب و همچنین به وسیله پیشگیری از تشکیل لخته خون،به حفظ سلامت قلب کمک می کند.

«پکتین» نوعی فیبر محلول است که تأثیر آن در کاهش کلسترول خون به اثبات رسیده است.به نظر می رسد که موزهای رسیده نیز به علت داشتن مقدار زیادی پکتین، کلسترول خون را کاهش می دهند. این یک واقعیت شناخته شده است که نمک،فشار خون را بالا می برد. موز به نسبت،میزان نمک کم و پتاسیم بالایی دارد. موز به دلیل برخورداری از پتاسیم،سیستم گردش خون را تنظیم می‌کند و خطر حملات قلبی را کاهش می‌دهد.در واقع به دلیل وجود همین ماده حیاتی،این میوه برای افرادی که دارای فشار خون بالایی هستند،مناسب است.

وجود فیبر،پتاسیم،ویتامین C و B6 در موز به طور کلی سلامت قلب را پشتیبانی می‌کند.افزایش مصرف پتاسیم همراه با کاهش مصرف سدیم مهم ترین تغییر در رژیم غذایی افرادی است که خواهان کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی هستند.

در یک مطالعه”مارک هوستون”، استاد بالینی پزشکی در دانشکده پزشکی واندربیلت،نشان داد کسانی که چهار هزار و 69 میلی گرم پتاسیم در روز مصرف می‌کنند،در مقایسه با کسانی که پتاسیم کمتری مصرف می‌کنند،49 درصد در معرض خطر کمتری از مرگ ناشی از بیماری های قلبی هستند. همچنین مصرف پتاسیم بالا با کاهش خطر سکته مغزی،محافظت در برابر از دست دادن توده عضلانی،حفظ تراکم استخوان و کاهش تشکیل سنگ کلیه در ارتباط است.

موز و ارتباطش با ورزش و کاهش وزن

فیبر محلول موجود در موز باعث کاهش سرعت هضم و احساس سیری برای یک مدت طولانی تر در بدن می‌شود. به همین دلیل موز اغلب در یک وعده غذایی به عنوان صبحانه بسیار مفید است.

به طور حتم بسیاری از افراد شنیده اند که در رژیم های غذایی از موز استفاده می‌شود. با توجه به طب سنتی هند (آیورودا)، موز دارای طعم شیرین و ترش است.طعم شیرین به حس سنگینی موز و طعم ترش به تحریک سیستم گوارش اشاره دارد،در نتیجه موز،به هضم بهتر و به سوخت و ساز بیشتر در بدن کمک می‌کند. موز نارس برای افرادی که می خواهند مقدار قند خون خود را ثابت نگه دارند،از قبیل بیماران دیابتی،مفید است.

نشاسته موجود در موز که تحت عنوان «نشاسته مقاوم» شناخته شده، به خوبی در روده کوچک هضم نمی شود. این ماده از روده بزرگ عبور کرده و پس از تجزیه توسط باکتری های روده،وارد جریان خون شده و به عنوان منبع انرژی به کار می رود. این تجزیه آهسته مواد نشاسته ای در موز نارس منجر به افزایش تدریجی و آهسته مقدار قند خون می شود.

به دلیل جذب سریع قند موز،این میوه دارای شاخص گلیسمی بالایی است.افرادی که تمایل به کنترل وزن دارند،نباید از موزهای رسیده استفاده کنند. موزهایی که به رنگ زرد هستند دارای شاخص گلیسمی متوسطی هستند.

موز یک میان وعده عالی پس از انجام ورزش است،زیرا در این هنگام قند بدن در طی یک ساعت فعالیت با شدت بیشتری می‌سوزد تا به عضلات امکان بازسازی ذخایر کربوهیدراتش (گلیکوژن) را دهد.این میوه غذای خوبی برای ماهیچه‌ها است.

پژوهش‌ها نشان داده است که مصرف تنها 2 عدد موز برای تأمین انرژی لازم جهت ۹۰ دقیقه فعالیت بدنی سخت، کفایت می‌کند و به همین دلیل است که موز میوه محبوب ورزشکاران در جهان است.

موز و دیگر خواص جالب آن

استفاده از پوست موز برای درمان بیماری های پوستی مانند پسوریازیس و آکنه تاثیر بسیار خوبی دارد.داخل پوست موز را کنده و به آرامی بر روی منطقه آسیب دیده بمالید تا جذب شود.محتوای اسید چرب داخل پوست موز درد را تسکین می دهد و همچنین به عنوان یک مرطوب کننده قوی پوست عمل میکند.

در طب سنتی،پوست موز یک درمان سنتی برای رفع زگیل است.ماساژ یک قطعه کوچک از پوست این میوه روی زگیل در طول شب و تکرار این روند برای حداقل یک هفته تا حدودی به رفع زگیل کمک می‌کند.موز منبع خوبی از اسیدهای آمینه به نام تریپتوفان است که بدن آن را تبدیل به سروتونین می‌کند.سروتونین به بهبود خلق و خو،کاهش استرس،افزایش سطح شادی کمک کرده و موجب تنظیم الگوهای خواب می شود.

موز برای رفع ناراحتی های معده و اسهال های مزمن مفید است. این میوه ملین بوده و به عنوان درمان اسهال و اسهال خونی کاربرد دارد.این میوه از نظر طب سنتی ایرانی معتدل و تر است.جوشانده موز برای قطع خونریزی مفید است و سبب تقویت قدرت بینایی در بزرگسالان می‌شود. این میوه خون‌ساز است و برای اشخاص لاغر و کم‌خون بسیار ضروری است. برای درمان ضعف بدن بهتر است موز به همراه عسل مصرف شود.

نکاتی در مورد مصرف موز که باید بدانید

مصرف موز می‌تواند سردرد‌های میگرنی را در مبتلایان به این بیماری تشدید کند. موز نفاخ است و مصرف زیاد آن به ویژه در افراد سردمزاج، تولید گاز معده می‌کند که برای رفع این عارضه باید پس از موز کمی نمک خورد.

در طب سنتی گفته شده که موز،خون را غلیظ می‌کند و زیاده‌روی در خوردن آن باعث تولید خون غلیظ بلغمی می‌شود. کسانی که دارای دستگاه گوارشی حساس هستند بهتر است موز را با احتیاط و کمتر بخورند.

منبع:food.ndtv
Medicalnewstoday
Healthambition
community.plu.edu

انتهای پیام/

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.