طبیب من

کد خبر: 8905
تاریخ انتشار: ۳ام مرداد ۱۳۹۶ , ۱۲:۳۷
محققان موفق به ساخت نانو ربات‌هایی شدند که می‌توانند روند تزریق دارو را در آینده متحول کنند.

به گزارش خبرنگار طبیب من در بخش «خبرکده»؛ هیچ چیز مایکل فلپس (شناگر آمریکایی، دارندهٔ ۲۸ مدال المپیک) نمی‌شود، اما یک ربات کوچک مغناطیسی جدید ساخته شده است که می‌تواند ۱۰ میکروم‌تر در ثانیه شنا کند. با این سرعت حدود دو ماه طول می‌کشد تا ربات طول یک استخر شنای المپیک را طی کند (در این زمان، فلپس می‌تواند تقریبا ۵ میلیون بار این طول را شنا کند) اما این ربات شناگر به اندازه کافی قوی و سریع است که بتواند از میان مایعات چسبناک درون عروق خونی بگذرد و اهداف پزشکی مد نظر را انجام دهد.

شنای کرال سریع‌ترین شنا برای انسان است، بنابراین «تیانلونگ لی» و همکارانش در موسسه فناوری هاربین چین، ربات شناگر خود را با تقلید از این حرکت ساختند.
هر ربات شناگر نانو، ۵ میکروم‌تر طول دارد و دارای سه قسمت اصلی است که با دو لولا نقره به هم متصل می‌شوند. بدن طلای این ربات دارای دو بازوی مغناطیسی از جنس نیکل است و از یک میدان مغناطیسی برای حرکت استفاده می‌کند.

سوییچ میدان مغناطیسی به جلو و عقب باعث می‌شود تا بازوهای این ربات شناگر نانو، همانند شنای کرال حرکت کنند.
اریک دیلر، از دانشگاه تورنتو در کانادا می‌گوید: «این ربات به اندازه کافی برای حرکت در تمام نقاط بدن کوچک است و سرعت آن با توجه به جثه ریزش عالی است.»

با توجه به اینکه شناکردن در مایع چسبناک خون سخت‌تر از آب است سرعت این ربات شناگر در عروق به ۵.۵ میکرومتر در ثانیه کاهش می‌یابد اما باز هم سریع‌تر از ربات‌های مشابه است.

برای تحویل دارو هدفمند بدون روش‌های تهاجمی می‌توان از این ربات استفاده کرد. این نانوی شناورمی تواند با دارو به خون تزریق و مسیرحرکتش توسط میدان‌های مغناطیسی خارجی کنترل شود.

البته هنوز سوالات زیادی در خصوص ایمنی و عوارض حضور این ربات‌ها در بدن وجود دارد؛ به عنوان مثال برای حمل دارو باید تعداد زیادی از این ربات‌ها را به بدن تزریق کرد (چون آن‌ها خیلی کوچک هستند و فقط یک شناگر نانو قادر به حمل کافی دارو نیست) بنابراین هیچ راهی برای پیگیری همه آن‌ها وجود ندارد که باید این مسائل در تحقیقات بعدی رفع شوند. نسل بعدی این ماشین‌های کوچک باید قبل از هرچیز از مواد زیستی تخریب پذیر ساخته شوند. البته پیش بینی می‌شود این نوع ربات‌ها ظرف ۵ تا ۱۰ سال آینده به تکامل کافی برای استفاده در علم پزشکی برسند.

منبع: newscientist

انتهاي پيام/